Szturmowcy nacjonaliści
Szturmowcy facebook
Szturmowcy tumblr
Szturmowcy instagram

Szturmowcy przeciwko pedagogice wstydu na UW

 

W wigilię obchodów ku pamięci "ofiar getta ławkowego" na Uniwersytecie Warszawskim, aktywiści Szturmowców postanowili zostawić mały prezent lewicowo-liberalnym środowiskom i dorzucić swój głos do debaty o "polskim antysemityzmie".

 

Historia walk studentów związanych z organizacjami narodowymi i ludowymi o równy dostęp do edukacji na uczelniach wyższych w przedwojennej Polsce jest zakłamywana od kilkudziesięciu lat. Komunistyczna propaganda przez dekady robiła wszystko, żeby z przedwojennych korporantów zrobić nienawistny i bezmyślny motłoch. Działania te podejmowano zarówno na polu akademickim, jak i kulturalnym, czego przykładem jest propagandowy film "Zezowate szczęście" Andrzeja Munka - żydowskiego reżysera i członka PZPR.

 

Pedagogika wstydu stosowana wobec polskiego narodu trwa do dzisiaj, a kneblowanie debaty historycznej "polskim antysemityzmem" od komunistów przejęli liberałowie i akademicka bananowa lewica. Na piątek 5.10.2018 zapowiedziane zostały "Obchody Upamiętniające Ofiary Getta Ławkowego na Uniwersytecie Warszawskim". Wydarzenie organizowane jest m.in. przez Żydowski Instytut Historyczny czy Studencki Komitet Antyfaszystowski znany z akcji solidarnościowych wobec swoich działaczy molestujących i wykorzystujących seksualnie organizacyjne koleżanki.

 

Oczywiście wydarzenie nie ma charakteru debaty naukowej, a jego organizatorzy nie zamierzają przedstawiać obiektywnie wydarzeń z 1936-1937 roku. Właśnie dlatego warszawscy Szturmowcy postanowili odwiedzić kampus główny UW, budynki wydziałów przy Nowym Świecie, a nawet okoliczne kościoły, żeby zostawić ulotki przedstawiające prawdę o tzw. "gettach ławkowych" czy zasadzie "numerus clausus". Akcja od razu wzbudziła zainteresowanie studentów, którzy podnosili i czytali ledwo co położone na parapetach i ławkach ulotki.

 

Poniżej zamieszczamy pełną treść ulotki, którą w czwartkowe popołudnie można było znaleźć w większości budynków UW przy Nowym Świecie:

 

W latach 30-tych XX wieku kwestia żydowska stała się w Polsce ogromnym problemem, głównie z powodów gospodarczych. Wedle przedwojennych analiz wynikało, że jeśli Polacy nie podejmą akcji obronnej to w ciągu kilku dekad zostaną jedynie tanią siłą roboczą pozbawioną silnego mieszczaństwa i przemysłu. 

 

W 1937 roku w Polsce mieszkało 3.350.000 Żydów, co stanowiło 10% ogółu ludności. Handel opanowany był przez Żydów w 62%, rzemiosło w 40%, przemysł odzieżowy w 47%, a włókienniczy w 52%. Na uczelniach odsetek Żydów znacznie przewyższał 10%. Wydziały prawa i medycyny UW były opanowane właśnie przez nich, najczęściej byli to Żydzi wywodzący się z majętnych rodzin, gdy Polaków zwyczajnie na studia nie było stać. Taka sytuacja występowała również na innych uczelniach wyższych w Polsce, hamując awans społeczny polskiej młodzieży chłopskiej i robotniczej.

 

W 1937 roku, w celu zapewnienia równego dostępu do edukacji dla wszystkich obywateli, wiele uczelni wyższych (w tym UW) wprowadziło zasadę „numerus clausus”, zgodnie z którą liczba miejsc dla żydowskich studentów została ograniczona do 10% - adekwatnie do ich udziału w społeczeństwie. Tym samym Polska dołączyła do takich państw jak Rumunia, Węgry, USA czy Kanada. Uwspółcześnione wersje zasady „numerus clausus” funkcjonują obecnie w Irlandii, Francji, Niemczech, czy Finlandii w celu zapewnienia równego dostępu do edukacji dla wszystkich grup społecznych.

 

Tzw. „getto ławkowe” zostało wprowadzone przez władze UW ze względu na rosnące napięcia etniczne i liczne starcia na kampusie uniwersyteckim pomiędzy studentami żydowskimi wspieranymi przez polskich komunistów i syndykalistów a polskimi studentami związanymi ze środowiskami narodowymi.


W czasie słynnej blokady Uniwersytetu Warszawskiego w listopadzie 1936 roku, w której brały czynny udział tysiące polskich studentów, 80-osobowa grupa złożona z komunistów, socjalistów i bundowców uzbrojona m.in. w tępe siekiery zaatakowała protestujących studentów i studentki w czego w rezultacie dwóch Polaków trafiło do szpitala w stanie ciężkim. Uniwersytet Warszawski nie był jedynym miejscem, gdzie plenił się lewicowy i żydowski terror polityczny. W 1931 roku w Wilnie zabity został przez Żydów polski student Stanisław Wacławski, a w 1932 roku we Lwowie student Jerzy Grotkowski.

 

Źródła:
1. Zygmunt  Przetakiewicz,  „Od ONR-u do PAX-u”, Biblioteczka Myśli Polskiej, Warszawa 2010
2. „Blokada Uniwersytetu Warszawskiego”, artykuł naukowy doktora Wojciecha Muszyńskiego, absolwenta Wydziału Historycznego UW.

Szturmowcy nacjonalizm